Mevsimlerden yaz aylardan Temmuz ve İzmir'in herhangi bir günü sanıyordu faniler. Oysa yeni bir Yıldız'ı ağırlamanın telaşındaydı gökyüzü. Güneş tüm simlerini dökmüştü denize, yakamoz ay ışığında yıkandı, temizlendi paklandı... Yeni Yıldız için yer açtı bütün irili ufaklı yıldızlar. Çoban yıldızı yerini yeni Yıldız için hazırladı, buluttan döşekler serdi, ki artık o değil Yıldız'ın Tilbe'si yol gösterecekti aşktan yolunu şaşırmışlara, mağrur ve masumca bıraktı tacını yeryüzünün en son Yıldızına... 16 milyon yıldız karşıladı onu o gün temmuzun 16'sında. Güneşin en parlak yıldızı almıştı yerini artık nesnelerin dünyasında. En hoş gelişlerdendi bu, yaradanın bilmediğimiz kaçıncı mucizesiydi kimbilir, kaçıncı armağandı biz fani kullarına. ''O'' hoşbuldu mu bilinmez, ki yerini yadırgamış gibi bakar hala dalarken gözleri uzaklara. Bildiğim tek şey varsa iyi ağırlayamadı onu bu dünya.

Gökyüzünde saklı kalmasına el vermedi yürekleri, yer yüzüne indirdi onu melekler esmer bir bedende. Aşk vuruldu ona gördüğü ilk günde, ki hala da peşinde. Aşk aşık ona, o da aşka sevdalı, hem de ölümüne... Herkes kadar o da aldı payını dünyadan, daha ufak bir çocukken tanıştı acıyla. Belki de acıydı kimyası tepeden tırnağa. Dökmedi yüreğini kimsenin gözlerine, kendi içine döküldü tane tane. Karanlıktan korktuğu için söyledi ilk şarkılarını. Belki de o gün anladı ilk kez yalnızlığını kendi sesiyle kendini avutan, el adamlarına kafa tutan yalnızlığın kadını. Devlerle kesişti yolu pervasız gençliğinin savunmazsız direnişiyle, bu kez engel olmadı ertelediği duyguları ona. Sabırsızlanıyordu hayat başka gönüllerin gökyüzünde parlasın diye bu Yıldız, yolunu kaybetmişlere fener olsun diye aşkın uçurumlu yollarında...

Devler cüce çıktı verilen sözler sözde kaldı. Yine kendi ellerini tuttu yalnızlığın kadını. Bir taş attı içindeki kuyuya. O cılız bir ses bekliyorken öyle bir ses geldiki, hem de en DELİKANLISINDAN. Bir taş daha attı o cesaretle, SEVDANIN TADI'nı aldı en keyiflisinden. İlkbaharın Çizilmemiş Resim'lerini çizdi yüreklerin tualine aşkın en koyu tonlarından. Elleri sevdanın ayazından nasır tutmuş, yüreği aşkın kan kızılına boyanmış, üç odalı yalnızlığında üç-beş kuruş umuduyla geçinip gidenlerin ruhuna en kalıcı misafirdi o. Buyur ettik kapılarda karşıladık. Kırmızı halılarımız yoktu ama kıpkırmızı tutkular serdik yollarına. Yeri hala başımızın üstünde. Bir acı kahvenin kırk yıl hatrı varsa, ömrümüz yetmez sesinde ağladığımız, şarkılarının koynunda uyuduğumuz gecelerin hatrına...

Kırk kiloluk bi kadındı o kendi tabiriyle. Kim olsa haklardı onu ama başkaydı işin rengi. Cüssesinin kırk katı bir yürekle direndi o hayata ve yer çekimine.  Hayat her defasında başka sınadı onu. Bu kez kantarın topuzu biraz fazla kaçmıştı. Kefenin bir gözünde Yıldız bir gözünde  'kanser' vardı. Onu da al aşağı etti en savunmazsız direnişiyle. Yüreğinin sıcağını hissettirdiği milyonlarca yüreğin en içten dualarıyla ve her defasında sarıldığı kendiyle... Anuş Bakış bir keresinde 'Yıldız sahnedeyken etrafında ışık hareleri oluşuyor' demişti. O adı üstünde yıldızdı zaten. Arıza gönüllerin gökyüzünün en parlak yıldızı. Gökyüzünden inip, sihirli değneğiyle dokunup sihirli sesiyle sözleriyle büyüleyen, sonra gökyüzüne geri dönen...

Her albüm, Yıldız'ı başka yüreklerin başka duyguların başka iklimlerine taşıyan bambaşka bir serüvendi. Şarkıları onun değil, o şarkılarının çocuğu gibiydi. Kimisi ellerinden tuttu en zirvelerde gezdirdi onu, kimisi uçurum önlerinde. Ama hepsinde başka insanların başka hikayeleri vardı. Herkesin dili onun yüreğinde gizliydi. O söyledi hep anlatmak istediklerimizi, o yüzümüze vurdu hep yaşayıp da bizim bile bilmediklerimizi. Aşkı düzlüklerde yaşayıp, şarkılarının anlamını sözlüklerde arayanlara en yalın haliyle anlattı aşkı. Aşka bin anlam yükleyip kördüğüme dolanmak isteyenlereyse; uçurum dağlarından selam çaktı. Gel gör ki ne kraliçe gibi soylu saraylıların gönüllerine ayna tutup varoşların çamurlu yollarından geriye döndü, ne imparator gibi kuytu köşe yüreklere girip saraylılardan inkar gördü. Her kesimden insanın, duygunun yüreğin arasında bir köprüydü o. İstanbul'un iki yakasını bağlayan boğaz köprüsü gibi en uç uçları birleştirdi. İstanbul gibi yetmiş iki buçuk milyon milleti bir araya toplayan bi memleketti o taşı toprağı altın. Ki hala kazısan kimbilir ne hazineler saklı derinlerinde...

Hüzünbaz / YTF Köşe Yazarı

Yorumlar için tıklayın.